Erwin de Vries

Erwin Jules de Vries (Paramaribo21 december1929 – aldaar, 31 januari 2018) was een Surinaamsbeeldend kunstenaar.

Jonge jaren

De Vries’ tekenleraar Wim Bos Verschuur ontdekte zijn talent en raadde zijn vader aan De Vries naar Nederland te sturen. Daar haalde hij de ULO en een MO-akte tekenen. Hij studeerde bij Ossip Zadkine en had zijn eerste tentoonstelling op negentienjarige leeftijd. Van 1952 tot 1958 was De Vries kunstdocent in Suriname, echter wilde hij toch liever kunstenaar worden. In 1958 ging hij weer naar Nederland waar hij aan de Rijksacademie voor Beeldende Kunsten in Amsterdam studeerde. Daarna bleef hij in Amsterdam wonen waar het merendeel van zijn werk staat. In 1984 keerde hij voorgoed terug naar Suriname.

Zijn werk

De Vries heeft geparticipeerd in groepstentoonstellingen met Pablo PicassoHenry Moore en Ossip Zadkine te Sonsbeek.

In 1998 had De Vries een solotentoonstelling in het Stedelijk Museum (Amsterdam)en in 2009 in de Kunsthal in Rotterdam. Hij is de maker van het Nationaal Monument Slavernijverleden in het Oosterpark (Amsterdam), dat op 1 juli 2002 in aanwezigheid van Koningin Beatrix onthuld werd.

De Vries maakte ook de borstbeelden van Simon CarmiggeltJoop den UylIvo van OpsteltenWillem Sandberg en Clarence Seedorf, evenals het beeld van Toon Hermans dat in Carré staat. Het leverde hem de bijnaam “de Caribische Rembrandt” op.

Hij schilderde veel met blauw. In 2009 gevraagd naar het waarom, antwoordde hij dat hij schilderde “met wat er is. Als het blauw op is wordt het rood en als het rood op is wat anders”.[1]

Hij had grote belangstelling voor erotiek en maakte veel films van vrouwen die met elkaar vreeën.[1]

Ereburger

Hij werd op 4 september 2009 door cultuurwethouder Carolien Gehrels benoemd tot ereburger van Amsterdam. Hij werd toen tachtig jaar oud en zat zestig jaar in het vak.

Privéleven

De Vries was het derde kind van de acht van Annette Fujooah en H.J. de Vries, die uit een eerder huwelijk al vijf kinderen had. Eén daarvan was Hein de Vries, die van 1965 tot 1967 gouverneur van Suriname was.

De Vries is een paar keer getrouwd geweest en kreeg vier kinderen. Zijn twee dochters studeerden in Nederland en verhuisden later naar Suriname. Hij overleed in 2018 op 88-jarige leeftijd in een ziekenhuis in zijn woonplaats Paramaribo.[2][3]

Onderscheidingen

  • 1989 – Oficier in de Orde van de Palm;
  • 1995 – Ridder in de Orde van Oranje-Nassau;
  • 1997 – Officier in de Orde van de Gele Ster;
  • 1998 – Dank Comité Moederhart;
  • 1999 – Damsko Millennium Award voor Kunstenaar van de 20ste eeuw;
  • 2000 – Caribbean Arts and Culture for Outstanding Contribution Carifesta VII;
  • 2000 – Stichting Toerisme Oorkonde – Foundation Tourism Charter Suriname;
  • 2005 – Rotary Vocational Award Suriname;
  • 2005 – Commandeur Orde van de Gele Ster;
  • 2008 – Goodwill Ambassador of Suriname;
  • 2009 – Un Bondru Kankantrie Award Suriname;
  • 2009 – Ereteken Burger van Verdiensten, Amsterdam;
  • 2010 – Bijzondere Onderscheiding Godo Bank;
  • 2010 – Groot Lint,Suriname;
  • 2014 – Lifetime Achievement Award;
  • 2014 – Owroe Jari Awards / Surifesta Suriname;
  • 2014 – Bijzondere Waardering voor Culturele Bijdrage – ACURIL President Suriname.

Naar Portfolio  Naar Winkel