{"id":2757,"date":"2017-09-28T19:15:10","date_gmt":"2017-09-28T17:15:10","guid":{"rendered":"http:\/\/rommysgallery.com\/?post_type=staff&p=2757"},"modified":"2017-09-28T19:15:10","modified_gmt":"2017-09-28T17:15:10","slug":"marcel-pinas","status":"publish","type":"staff","link":"https:\/\/rommysgallery.com\/en\/staff\/marcel-pinas\/","title":{"rendered":"Marcel Pinas"},"content":{"rendered":"

Marcel Pinas<\/strong> werd geboren op 22 maart 1971 in Pelgrimkondre, in het district Marowijne in Noordoost Suriname. Zijn geboortedorp ligt nabij Moengo en Moiwana, twee plaatsen die midden in het conflict van de Binnenlandse Oorlog stonden. \u201cEr is niets over gebleven van de plaats waar ik ben opgegroeid. Het is als een droom: je kan het zien maar niet in de realiteit. Alles is verdwenen door de burgeroorlog.\u201d In 2010 richtte hij er de Tembe Art Studio<\/strong> (TAS) op voor lokale jongeren en beginnende kunstenaars, gevolgd door de opening van het Contemporary Art Museum Moengo<\/strong> (Camm) in juli 2011, een expositieruimte met kunst op internationaal niveau.\u00a0In 2011 verscheen tevens zijn monografie\u00a0Marcel<\/span>Pinas,<\/span>Artist<\/span>more<\/span>than<\/span>an<\/span>artist<\/span><\/em>\u00a0bij Jap Sam Books.<\/p>\n

Een belangrijk thema in het werk van Marcel Pinas is de Surinaamse Marron cultuur waar hij van afstamt. Kibri<\/span>a<\/span>kulturu<\/span><\/em> of behoed<\/span>onze<\/span>cultuur<\/span><\/em> is de drijvende kracht achter zijn werk. Pinas wil dat zijn werk mensen aanzet om de kennis te behouden die nog is overgebleven, om deze vast te leggen met als doel de waardering te bevorderen voor de vaardigheden die ze hebben. Dit is specifiek van toepassing op zijn eigen Surinaamse N\u2019dyuka<\/span>Marron<\/span><\/em> gemeenschap, ook wel bekend als Aucaners<\/span><\/em>.<\/p>\n

Naast zijn karakteristieke gebruik van Afaka<\/span><\/em> symbolen, gebruikt Pinas culturele objecten van de Marron zoals delen van een boomstamkano, stukken van paris<\/span><\/em> peddels, kleine matapis<\/span><\/em> (langgerekte, geweven rotan buisjes die gebruikt worden om repen cassave uit te persen), stukken pangi<\/span><\/em> stof (geruite stof gebruikt voor lenden- en omslagdoeken), papamonis<\/span><\/em> (schelpen die voorheen werden gebruikt als valuta), kokolampen (olielampen) en aluminium lepels. Naast gemengde-techniek schilderstukken op schilderslinnen, produceert Pinas ook grote installaties voor in de openbare ruimte. In 2011 nam hij bijvoorbeeld met zijn installatie Kibi<\/span>Wi<\/span>Totem<\/span><\/em> deel aan ArtZuid in Amsterdam.<\/p>\n

Pinas studeerde aan de Nola Hatterman kunstacademie<\/strong> (Suriname) van 1987 tot 1990. Zijn werk als kunstenaar werd bepaald gedurende zijn tijd in Jamaica van 1997 tot 1999 aan de Edna Manley College of Visual and Performing Arts<\/strong> waar hij werd verkozen tot topstudent van de afstudeerklas van 1999. Hoewel de twee jaar (2007-2008) die hij spendeerde op de Rijksacademie<\/strong> in Amsterdam geen verandering in zijn thema\u2019s bracht, voegden ze een nieuwe, meer universele dimensie toe aan zijn werk.<\/p>\n

Vrij vertaald uit Wakaman.<\/span>Drawing<\/span>lines<\/span>\u2013<\/span>connecting<\/span>dots<\/span><\/em>, p. 30, 2009<\/p>\n

Toen Marcel Pinas (1971) op 16-jarige leeftijd zijn tekeningen en aquarellen maakte op het Nola Hatterman Instituut in Paramaribo, woedde in zijn geboortestreek, het noordoostelijk gelegen Marowijne, een bloedige burgeroorlog tussen de manschappen van legerleider Desi Bouterse en de guerrilla\u2019s van zijn voormalige lijfwacht, Ronnie Brunswijk. Twee realiteiten die met de rug naar elkaar toe stonden.
\nIn 1997, was Marcel Pinas een lokaal succesrijk kunstenaar. Zijn tekeningen en aquarellen, vaak met inlandse thema\u2019s, waren populair. Ze gingen hem gemakkelijk af. De regering gaf hem – samen met Robert Enfield, George Struikelblok en Humphrey Tawjoeram – een beurs om op het Edna Manley College of Visual and Performing Arts op Jamaica zijn opleiding te vervolgen. Daar werd hij met beide benen op de grond gezet. Daar werd hem duidelijk gemaakt dat hij, als hij niet bereid was van zijn succesvolle, maar traditioneel geplaveide weg af te wijken, dat hij dan beter meteen naar Suriname kon terugkeren. Voor het eerst werd hij gedwongen om zich te bezinnen op w\u00e1t hij wilde zeggen en uitdrukken en de-manier-waarop daaraan ondergeschikt te maken. De ene realiteit werd gedwongen de andere in de ogen te kijken.<\/p>\n

 <\/p>\n

Curriculum vitae<\/p>\n

Education<\/p>\n